Ya deve ölur, ya ben ya da Timur

:

Bir gun

Timur, Hoca'yla hosbes ederken, "Buradan attim kilici, varip Halep'de oynadi bir ucu!"

kabilinden, sozu uzattikca uzatarak, buyuttukce buyuterek, pireyi deve yapar.. Hoca
canindan
bezer. O da tutar, Allahin devesini, dev yapili bir mahluk haline kor:


-Dogrusu elimden
nice develer gelip gecti ama, boylesini gormedim. Uc desem,
kanatlaniyor; yuru desem,
ayaklaniyor. Ne care ki, benim comez misali okumasi var,
yazmasi yok! kabilinden satar,
savurur.

Timur buna, parmagini isirir:

-Aman
su mahluku bir goreyim! der.


Hoca hic istifini bozmadan:

-Devletlim, der;
bugunlerde, namaz baslarini
ogretiyorum. Allah izin verirse, seneye yine geldigimde,
onunuze diz coksun!" der

Timur
seneyi iple ceker.

O gun gelince, Hoca:


-Sormayin efendim, Kurani okumaya
baslayinca, oyle bir aska geldi ki, simdi de,
"Hafiz olacagim!" diye tutturdu. Allah ecelden aman
verirse, bir daha ki seneye getireyim
de hifzini dinleteyim! deyip Timurun otagindan ayrilir.


Timur, gene seneyi iple
cekmeye baslar, Hoca'nin esi dostu;

-Bre Hoca, sen
kaninla mi oynuyorsun?
Kacin kurdu Timur; boyle mavallari yutar mi? diye cekip cekistirince,
Hoca;

-Yahu,
ne telas ediyorsunuz, seneye kadar cok zaman var. O zamana kadar Ya
deve olur, ya ben
ya da Timur!