Emre ile zafer

bir gün emre denen temiz yüzlü bir çocuk okula doğru yürürken yolda arkadaşı zafer ile karşılaşır. zafer:
-hayırdır emre, okula mı?
emre güler yüzle:
-evet arkadaşım. okula gidiyorum, istersen birlikte gidelim.
demiş. ve okula gitmek için otobüse binmişler. zaferde yol parası olmadığı için emreden paso basmasını istemiş fakat emrenin pasosunda yeterli bakiye kalmadığı için şöforün kötü bakışları karşısında kalmış heyecanlı bir sesle zafere:
-zafer adam bize bakıyo, ne yapcaz?
demiş. zafer rahat bir sesle:
-vitesin başına geç, içine al ve içinden boşa al
demiş. emre saf olduğu için hemen atlıyor vitese. sonra şöfor emrenin haline acıyarak onu kucağına oturtur ve öyle yola devam ederler. durağa gelirler, inmek zorundalardır. şöfore akşam için de söz vermek zorunda olan emre çok üzgün bi o kadar da zevkten 4 köşe olmuştur. okul bittikten sonra emre zafere sorar:
-zafer gelio musun, söforü bekletmeyelim.
demiş. zaferde yine rahat sesiyle:
-başka birilerinin de vitesi alması gerekio, şimdi de kaanı oturtayım.
demiş. ve emreye yol vermiş. emre evine vitesi içine almış bir biçimde folofoş giderken şöyle aklından hayatı geçer. ve bi an aklına babasının okul yılları gelir. evine döndüğünde babasına sorar:
-babacım, okula otobüsle mi giderdin hep?
diye sorar. babası da öfkelenir bir an ve:
-evet oğlum. ben hep arkadaşlarımı vitese oturtur öyle giderdik. çünkü o zmnlar zor durumdaydık ve para bulamıyorduk.

ANAFİKİR: siz siz olun babanızın izinden gitmeyin. emre gibi orospu, kokuşmuş erkek kaşarı olmayın...